ជំងឺទឹកនោមផ្អែម, សុខភាព, ព្រះពុទ្ធសាសនា, ធម៌អប់រំចិត្ត, វិធីការពារជំងឺ, សតិ

នៅក្នុងដួងព្រលឹងនៃព្រះពុទ្ធសាសនា មរតកពិតប្រាកដរបស់សត្វលោកគឺ "កម្ម" ប៉ុន្តែព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមិនដែលបង្រៀនឱ្យយើងអង្គុយចាំទទួលផលកម្មដោយភាពអសកម្មឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់បានសង្កត់ធ្ងន់លើ "បច្ចុប្បន្នហេតុ" ដែលជាអំណាចនៃការប្រតិបត្តិក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីកែប្រែ ឬបង្ការអនាគតកាលឱ្យជៀសផុតពីទុក្ខទោសនៃរោគាព្យាធិ ជាពិសេសគឺជំងឺទឹកនោមផ្អែមដែលកំពុងយាយីមនុស្សជាតិ។
ជំហានដំបូងនៃការកសាងរបាំងការពារនគរកាយ គឺការប្រើប្រាស់ "សតិ" ក្នុងបច្ឆាភត្តកិច្ច ឬការបរិភោគ។ ជំងឺទឹកនោមផ្អែមភាគច្រើនកើតចេញពីការខ្វះសតិក្នុងការជ្រើសរើសរូបធាតុបញ្ចូលទៅក្នុងរាងកាយ។ នៅពេលអណ្ដាតប៉ះនឹងរសជាតិផ្អែម លោកអ្នកត្រូវប្រើសតិដឹងឱ្យទាន់នូវ "លោភៈ" ឬសេចក្ដីជាប់ជំពាក់ក្នុងរសជាតិ។ គោលការណ៍ "ភោជនេ មត្តញ្ញុតា" ឬការដឹងប្រមាណក្នុងអាហារ គឺជាឱសថដ៏ស័ក្តិសិទ្ធិបំផុត។ ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានណែនាំឱ្យយើងសង្កេតមើលក្រពះ ដោយឈប់បរិភោគនៅពេលដែលនៅខ្វះប្រមាណ ៤ ទៅ ៥ ម៉ាត់ទៀតនឹងឆ្អែត រួចផឹកទឹកជំនួសវិញ។ ការអនុវត្តបែបនេះមិនត្រឹមតែជួយដល់ប្រព័ន្ធរំលាយអាហារប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជួយទប់ស្កាត់មិនឱ្យអាតូមនៃជាតិស្ករលើសកម្រិតទៅកកកុញក្នុងកោសិកាឈាមបានឡើយ។
ក្រៅពីការគ្រប់គ្រងមាត់ ចរិយាបថនៃរាងកាយក៏ត្រូវការ "វាយោធាតុ" (ធាតុខ្យល់) និង "តេជោធាតុ" (ធាតុភ្លើង) ដើម្បីដុតរំលាយអាហារឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ ការប្រើប្រាស់ "កាយគតាសតិ" ដើម្បីដឹងរាល់ចលនាកាយ ជួយការពារយើងពីភាពងងុយងោក ឬភាពខ្ជិលច្រអូសដែលហៅថា ថីនៈមិទ្ធៈ។ ការដើរចង្ក្រម ឬការធ្វើការងារងារបោសសម្អាតដោយមានសតិ គឺជាការបញ្ឆេះ "ភ្លើងធាតុ" ក្នុងរាងកាយឱ្យមកជួយរំលាយជាតិស្ករក្នុងឈាមតាមបែបធម្មជាតិ។
ទោះបីជាច្បាប់ធម្មជាតិតែងកំណត់ថា ដរាបណាយើងនៅមានរូបកាយ ការឈឺថ្កាត់គឺជាចំណែកមួយនៃជីវិត ប៉ុន្តែយើងអាច "ពន្យារ" ឬ "បង្កើនភាពស៊ាំ" បានយ៉ាងពូកែតាមរយៈការសាងបច្ចុប្បន្នកម្មឱ្យបានបរិសុទ្ធ។ ការជ្រើសរើសរូបធាតុស្អាត ដូចជាបន្លែ ផ្លែឈើ និងអាហារដែលគ្មានអាតូមពុលពីជាតិគីមី គឺជាកត្តាចាំបាច់។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ការរក្សានាមធាតុឱ្យស្អាត ដោយមិនបណ្ដោយឱ្យចិត្តកើតទោសៈ ឬកំហឹងញឹកញាប់ពេក ក៏ជាចំណែកសំខាន់ ព្រោះរាល់ពេលដែលយើងខឹង ក្រពេញក្នុងរាងកាយនឹងបញ្ចេញជាតិពុលដែលធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធការពារចុះខ្សោយ និងងាយនឹងឱ្យរោគាចូលមកយាយី។
ជាចុងក្រោយ ការប្រើប្រាស់ថាមពលនៃពាក្យសច្ចៈ និងការសូត្រមន្ត "មង្គលចក្រវាឡ" ក៏អាចជួយពង្រឹងកោសិកាបានដែរ។ នៅពេលសូត្រវគ្គ "សព្វរោគា វិនស្សន្តុ" (សូមឱ្យរោគទាំងពួងវិនាសទៅ) ចូរផ្ដោតសតិបញ្ជូនរស្មីនៃពាក្យសច្ចៈទៅកាន់លំពែង និងឈាមក្នុងនគរកាយរបស់លោកអ្នក។ ចូរជឿជាក់ថា ទោះបីជាមានកម្មចាស់មកខ្លះ ក៏អំណាចនៃសតិ និងការប្រតិបត្តិត្រូវក្នុងបច្ចុប្បន្ន អាចមានឥទ្ធិពលខ្លាំងជាងកម្មចាស់។ វាប្រៀបដូចជាការចាក់ទឹកស្អាតនៃបុណ្យថ្មី បង្គ្រប់ចូលក្នុងទឹកប្រៃនៃកម្មចាស់ រហូតធ្វើឱ្យជាតិប្រៃនោះសាបសូន្យទៅជាអចិន្ត្រៃយ៍។
សេចក្ដីសន្និដ្ឋាន វិធីការពារដ៏ពូកែបំផុតគឺ "សតិដឹងប្រមាណក្នុងអាហារ" និង "ចិត្តមិនក្ដៅក្រហាយ"។ បើលោកអ្នកមានសតិគ្រប់គ្រងមាត់ និងកាយបានល្អ នោះជំងឺទឹកនោមផ្អែមពិតជាមិនអាចមកតាំងនៅក្នុនគរកាយរបស់លោកអ្នកបានឡើយ៕