សន្ធិសញ្ញាបារាំង-សៀម ឆ្នាំ ១៩០៧ ស្តីពីការកំណត់ព្រំដែន និងការប្រគល់ទឹកដី (បាត់ដំបង សៀមរាប ស៊ីសូផុន)

សន្ធិសញ្ញាបារាំង-សៀម ចុះថ្ងៃទី ២៣ ខែ មីនា ឆ្នាំ ១៩០៧ ប្រធានាធិបតីនៃសាធារណរដ្ឋបារាំង និង ព្រះមហាក្សត្រនៃប្រទេសសៀម ក្នុងការបន្តប្រតិបត្តិការកំណត់ព្រំដែនដែលបានធ្វើឡើងក្នុងការអនុវត្តអនុសញ្ញាថ្ងៃទី ១៣ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ១៩០៤ ដោយមានបំណងម្ខាង ធានានូវការដោះស្រាយបញ្ហាទាំងអស់ទាក់ទងនឹងព្រំដែនរួមនៃឥណ្ឌូចិន និងសៀម ដោយប្រព័ន្ធនៃផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមក និងសមហេតុផល។
ម្យ៉ាងវិញទៀត ដោយមានបំណងសម្រួលទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសទាំងពីរ តាមរយៈការដាក់បញ្ចូលបន្តិចម្តងៗនូវប្រព័ន្ធយុត្តាធិការឯកសណ្ឋាន និងការពង្រីកសិទ្ធិរបស់ជនជាតិបារាំងដែលបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសសៀម។
ពួកគេបានសម្រេចចិត្តបញ្ចប់សន្ធិសញ្ញាថ្មីមួយ ហើយបានតែងតាំងសម្រាប់គោលបំណងនោះ នូវពេញសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ ដូចខាងក្រោម
លោក M. le Président de la République française (ប្រធានាធិបតីនៃសាធារណរដ្ឋបារាំង)៖ លោក Victor-Emile-Marie-Joseph Collin de Plancy (វីកទ័រ-អេមីល-ម៉ារី-យ៉ូសែប កូលីន ដឺ ប្លង់ស៊ី) ឯកអគ្គរដ្ឋទូតវិសាមញ្ញ និងជារដ្ឋមន្ត្រីពេញសមត្ថភាពនៃសាធារណរដ្ឋបារាំងប្រចាំប្រទេសសៀម ជាមន្ត្រីនៃកងពលកិត្តិយស (Légion d'honneur) និងការណែនាំសាធារណៈ (l'Instruction publique)។
ព្រះមហាក្សត្រនៃប្រទេសសៀម៖ ព្រះអង្គម្ចាស់ S.A. R. le prince Devawongse Varoprakar (ទេពវង្ស វរប្រាការ) ជាទ័ពសេះនៃលំដាប់នៃចក្រី (Chevalier de l'Ordre de Maha Chakri) ជាមន្ត្រីធំនៃកងពលកិត្តិយស ជាដើម... ជារដ្ឋមន្ត្រីការបរទេស។
អ្នកទាំងពីរ បានផ្តល់ពេញសមត្ថភាព ហើយត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងទម្រង់ល្អ និងត្រឹមត្រូវ ដូចដែលបានព្រមព្រៀងលើបទប្បញ្ញត្តិដូចខាងក្រោម

មាត្រាទី ១ (ARTICLE PREMIER)

រដ្ឋាភិបាលសៀមប្រគល់ (Cède) ទៅឱ្យប្រទេសបារាំងនូវទឹកដីបាត់ដំបង សៀមរាប និងស៊ីសូផុន (បាត់ដំបង សៀមរាប និងសិរីសោភ័ណ) ដែលព្រំដែនរបស់ពួកគេត្រូវបានកំណត់ដោយលក្ខខណ្ឌទី ១ នៃពិធីសារកំណត់ព្រំដែនដែលភ្ជាប់មកជាមួយ។

មាត្រាទី ២ (ART.)

រដ្ឋាភិបាលបារាំងប្រគល់ (Cède) ទៅឱ្យប្រទេសសៀមនូវទឹកដីដានសៃ និងក្រាត (Dansai et le Kratt) ដែលព្រំដែនរបស់ពួកគេត្រូវបានកំណត់ដោយលក្ខខណ្ឌទី ១ និងទី ២ នៃពិធីសារដែលបានរៀបរាប់ ដោយរួមបញ្ចូលកោះទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃច្រកលែមលិញ (Gap Lemling)។