.png)
មេរៀនជីវិតពី "នាងកាលីយក្ខិនី" ហេតុអ្វីការសងសឹកមិនមែនជាដំណោះស្រាយ?
ក្នុងបរិបទសង្គមដែលការសងសឹក និងការប្រើប្រាស់ហិង្សាកាន់តែកើនឡើង មេរៀនបុរាណពីដំណើររឿង "នាងកាលីយក្ខិនី" នៅតែមានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន ក្នុងការដាស់តឿនសតិស្មារតីមនុស្សជាតិឱ្យយល់ដឹងពីផលវិបាកនៃការចងពៀរវេរា។ រឿងរ៉ាវដ៏រន្ធត់នៃគំនុំរវាងស្រ្តីពីរនាក់ ដែលបានវិវត្តទៅជាការសម្លាប់កូនគ្នាទៅវិញទៅមកអស់ជាច្រើនជាតិ គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងច្បាស់ថា ការតបស្នងអំពើអាក្រក់ដោយអំពើអាក្រក់ គឺជាវដ្តដែលគ្មានទីបញ្ចប់ និងមានតែការបាត់បង់សម្រាប់ភាគីទាំងសងខាង។
វិវាទនេះបានចាប់ផ្ដើមពីចំណុចតូចតាចនៃភាពច្រណែនឈ្នានីស រហូតឈានដល់ការសម្លាប់គ្នាដែលបង្កើតជាខ្សែសង្វាក់នៃគំនុំ។ បញ្ហានេះបានបន្តរហូតដល់ជាតិចុងក្រោយ នៅពេលដែលនាងយក្ខិនីបានដេញតាមសម្លាប់ស្រ្តីម្នាក់ទៀតរហូតដល់វត្តជេតពន។ ក្នុងខណៈនោះ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបានសេ្តងនូវសច្ចធម៌ដ៏សំខាន់មួយដែលពិភពលោកគួរយកចិត្តទុកដាក់ គឺ "នហិ វេរេន វេរានិ" ដែលមានន័យថា ពៀរមិនដែលរម្ងាប់បានឡើយដោយការចងពៀរ។
តាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍នេះ គេសង្កេតឃើញថា ដំណោះស្រាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពតែមួយគត់ដើម្បីបញ្ឈប់វិបត្តិ និងជម្លោះ មិនមែនជាការយកឈ្នះចាញ់ ឬការសងសឹកតាមបែបហិង្សានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការអត់ឱន និងការប្រើប្រាស់មេត្តាធម៌ជាមូលដ្ឋាន។ ការបង្រៀនរបស់ព្រះអង្គបានធ្វើឱ្យគូជម្លោះទាំងពីរដឹងខ្លួន និងយល់ថា ការចងពៀរប្រៀបដូចជាការចាប់ធ្យូងក្ដៅដើម្បីគប់ដាក់អ្នកដទៃ ដែលអ្នករងគ្រោះមុនគេគឺខ្លួនឯងផ្ទាល់។
ជារួម ដំណើររឿងអប់រំនេះបានផ្ដល់ជាសារសំខាន់សម្រាប់សង្គមជាតិទាំងមូលថា សន្តិភាពពិតប្រាកដមិនអាចកើតចេញពីការបង្ក្រាប ឬការតបស្នងដោយកំហឹងនោះឡើយ។ ការរៀនរស់នៅដោយការយោគយល់ និងការចេះអត់ឱនឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក គឺជាមាគ៌ាតែមួយគត់ដែលអាចនាំឱ្យសហគមន៍ជៀសផុតពីវិបត្តិនៃការសងសឹក និងនាំមកនូវសុខដុមរមនាប្រកបដោយចីរភាព។
នៅលើសមរភូមិដែលពោរពេញដោយផ្សែងកាំភ្លើង និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ ជម្លោះរវាងជាតិសាសន៍ និងក្រុមមនោគមវិជ្ជាផ្សេងៗ ហាក់បីដូចជាការដើរតាមគន្លងចាស់នៃរឿងរ៉ាវនាងកាលីយក្ខិនី ដែលធ្លាប់បានចងអាឃាតព្យាបាទគ្នាអស់ជាច្រើនជាតិសាសន៍។ សង្គ្រាមនីមួយៗដែលកំពុងឆាបឆេះនាពេលបច្ចុប្បន្ន តែងតែចាប់ផ្ដើមចេញពីការសងសឹក ការទាមទារយកឈ្នះចាញ់ និងការជឿជាក់ថាអំពើហិង្សាគឺជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដើម្បីបញ្ចប់ជម្លោះ។ ប៉ុន្តែ ការពិតដែលពិភពលោកបានឆ្លងកាត់ជារឿយៗនោះគឺ សង្គ្រាមមិនដែលនាំមកនូវសន្តិភាពពិតប្រាកដនោះឡើយ មានតែការបង្កើនគំនុំថ្មីៗ និងការឈឺចាប់ដែលបន្តទៅដល់កូនចៅជំនាន់ក្រោយប៉ុណ្ណោះ។
គាថា "នហិ វេរេន វេរានិ" ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ត្រាស់សម្ដែង មិនមែនគ្រាន់តែជាទស្សនវិជ្ជាសាសនានោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការពិតនៃធម្មជាតិដែលអ្នកដឹកនាំពិភពលោក និងភាគីជម្លោះគួរយកមកពិចារណា។ ការព្យាយាមរម្ងាប់ពៀរដោយការចងពៀរ ឬការបញ្ចប់សង្គ្រាមដោយការប្រើកម្លាំងបាយសង្កត់សង្កិន គឺប្រៀបដូចជាការយកសាំងទៅពន្លត់ភ្លើង ដែលវាកាន់តែធ្វើឱ្យមហន្តរាយរីករាលដាលខ្លាំងឡើង។ ភាពឈឺចាប់ដែលកើតចេញពីការបាត់បង់មនុស្សជាទីស្រឡាញ់ បាត់បង់ទីជម្រក និងក្តីសង្ឃឹម គឺជាគ្រាប់ពូជនៃគំនុំដែលនឹងដុះដាលមិនចេះចប់ ប្រសិនបើគ្មានការដាក់ចុះនូវអាវុធ និងការបើកចិត្តទទួលយកការចរចាដោយមេត្តាធម៌។
មេរៀនពីការឈប់ចងពៀររវាងនាងកាលីយក្ខិនី និងស្ត្រីជាគូជម្លោះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា សន្តិភាពកើតឡើងបានលុះត្រាតែភាគីម្ខាងៗហ៊ានបោះបង់ចោលនូវបំណងចង់សងសឹក និងងាកមកប្រើប្រាស់ការអត់ឱនជាស្ពានចម្លង។ សង្គ្រាមសព្វថ្ងៃនឹងមិនអាចបញ្ចប់ទៅបានឡើយ ដរាបណាមនុស្សលោកនៅតែជឿថាការសម្លាប់គឺជាជ័យជំនះ។ ការចេះយោគយល់គ្នា ការទទួលស្គាល់កំហុស និងការលះបង់នូវអាត្មានិយម ដើម្បីសុខសុវត្ថិភាពរបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល គឺជាមាគ៌ាតែមួយគត់ដែលអាចបញ្ឈប់សោកនាដកម្មនេះបាន។
ជាចុងក្រោយ ការរំលឹកដល់រឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ គឺជាការដាស់តឿនដល់មនុស្សជាតិថា ជ័យជំនះដែលពិតប្រាកដមិនមែនជាការកម្ទេចសត្រូវឱ្យវិនាសអន្តរាយនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការឈ្នះលើចិត្តកំណាចរបស់ខ្លួនឯង និងការផ្លាស់ប្តូរពីសត្រូវមកជាមិត្តវិញ។ ពិភពលោកត្រូវការមេត្តាធម៌ច្រើនជាងអាវុធ ហើយសន្តិភាពនឹងកើតមានឡើងនៅពេលដែលមនុស្សគ្រប់រូបយល់ច្បាស់ថា ការមិនចងពៀរគឺជាច្បាប់ធម្មជាតិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតសម្រាប់ដោះស្រាយរាល់ជម្លោះទាំងពួង។
